Morgenavond loop ik ergens rond op Sicilië, op zoek naar een plaats om te slapen. Verdorie, ik had me er een ander gevoel bij voorgesteld. Ben echt bang. Niet om die afstand af te leggen of om 'iets tegen te komen', maar om zolang alleen te zijn. Ben dat echt niet meer gewend. Misschien had ik wel beter iemand gevraagd om mee te gaan. Misschien had ik wel beter een hotel geboekt voor die eerste nacht. Misschien... tja, "misschien, misschien", 'k mag niet zo beginnen denken, want daar komt geen end aan.
Waarom proberen mensen me trouwens bang te maken voor bosbranden, maffiosi, daklozen, uitdroging, da'k me rugzak in het oog moet houden, dat er zakkenrollers overal op de loer liggen, da'k moet oppassen da'k niet verdwaal, da'k... Ik kan heus m'n plan wel trekken, hoor. Ik apprecieer de waarschuwingen wel, maarre... nogal nefast voor de reisvreugde. Constant in angst leven, niets voor mij, zeker niet op reis. Ik heb evenveel kans om DAAR overvallen te worden als hier op de paulusfeesten.
Er zijn gelukkig ook veel mensen die erin slagen om me een hart onder de riem te steken. Heb deze week een handig opblaasbaar matje gekregen van Vanessa, een geldriem van m'n ouders, een zaklamp, pleisters, ... en wat extra zakgeld van m'n oma. Ook een paar leuke mailtjes van vrienden en kennissen die me geluk wensen. Eigenlijk echt wel de max. Ook eens naar de kapper geweest. M'n rugzak staat al bijna vertrekkensklaar.
Af en toe doet het wel pijn om te denken aan al dat geld dat ik eraan zal spenderen. Ik kan evengoed hier blijven, een zomertje feesten en 'n draagbare projector kopen (handig tijdens de stages). Tja, maar dan had ik Italië niet gezien. Een kwestie van prioriteiten stellen, zeker? Ik wil de wereld gezien hebben. En sparen voor een projector, dat kan in september ook nog.
Laat ik maar proberen om er de beste reis ooit van te maken! Italië, here I come!
1 opmerking:
nooit laten zien dat je bang bent. dat ruiken ze, dat zien ze aan je rug.
Een reactie posten